Edmund Łopuski urodził się 16 listopada 1918r. w Samborze (obecnie Ukraina), w rodzinie kolejarskiej. Spoczywa w Kołobrzegu.


Po ukończeniu szkoły podstawowej, w 1930 roku rodzina Łopuskich - w związku z pracą ojca - przeniosła się do Tarnopola. Tu Edmund uczęszczał do miejscowego Gimnazjum im. J. Słowackiego. Jego pasją w tym okresie była piłka nożna, dlatego też w lipcu 1935 r. wstępuje do WCKS KRESY (Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy), stając się jednym z jego czołowych piłkarzy. Jednocześnie jest uczestnikiem obozów przysposobienia wojskowego w Pasiecznej. Gimnazjum kończy 21 maja 1938r., pomyślnie zdając maturę. We wrześniu tego roku powołano go do wojska. Wstępuje w szeregi 54 pp 12 DP w Tarnopolu i zostaje skierowany na dywizyjny kurs podchorążych rezerwy, na którym przebywał od 30 września 1938r. do 19 lipca 1939r.

Po wybuchu II wojny światowej wyrusza na front, gdzie w czasie kampanii wrześniowej walczy z Niemcami. Jednakże już w październiku wraca do Tarnopola i tutaj przebywa do połowy 1944 r., pracując w zakładzie monopolu tytoniowego. W międzyczasie zorganizował polską szkołę we wsi Krowinka, w rejonie należącym do obwodu tarnopolskiego i został jej kierownikiem.

W momencie formowania polskich oddziałów na terenie ZSRR, Edmund Łopuski już 3 czerwca 1944 r. wstępuje jako ochotnik w szeregi 1. Armii Polskiej i zostaje skierowany na kurs oficerski do Żytomierza, a następnie do Lublina. Po ukończeniu kursu, w stopniu podporucznika, przydzielono go do 14 pp 6 DP, na stanowisko dowódcy kompanii ckm. Od 27 września pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 2. batalionu 14 pp do spraw liniowych.

W okresie 24.08 – 18.12.1944 r. następuje dyslokacja pułku w rejon Przemyśla. Po przeszkoleniu żołnierzy i kadry oficerskiej w Żurawicy, pułk uznano za gotowy do działań bojowych i włączono wraz z pozostałymi oddziałami 6 DP do 1. Armii Wojska Polskiego.

Edmund Łopuski jako podporucznik 14 pp przeszedł ze swoim oddziałem szlak bojowy od Warszawy aż na Pomorze – do Kołobrzegu. Za walki na Wale Pomorskim odznaczony został Krzyżem Srebrnym (V klasy) Orderu Wojennego Virtuti Militari.
W listach, które pisał Mundzio z frontu, był zawsze pełen nadziei, że wróci, że wszystko szczęśliwie przeminie, że wojna wiecznie trwać nie będzie i wszystko ułoży się dobrze … W ostatnim liście, który otrzymałam od niego z Kołobrzegu z datą 9 marzec 1945r. nadzieje Jego w szczęśliwy powrót osłabły, był dziwnie niespokojny, gdyż tam przeżywał istne piekło z powodu okropnych bojów … Po tym liście żadnej już wiadomości od Mundzia nie otrzymałam”.
(frag. listu J. Szymańskiej do rodziny ppor. E. Łopuskiego, MOPK DA-170)

Nadzieje młodego żołnierza, na szczęśliwy powrót do domu, poległy razem z nim14 marca 1945 roku, w czasie walk ulicznych, toczonych w mieście nad Parsętą. Tak jak ppor. Emilia Gierczak - ppor. Edmund Łopuski spoczął na Cmentarzu Wojennym w Kołobrzegu.

3 czerwca 1972 roku odsłonięto, z udziałem jego rodziny i frontowych kolegów, kamień z tablicą upamiętniającą miejsce jego śmierci. W uroczystości tej uczestniczyła matka, siostra oraz brat poległego żołnierza. Równocześnie ul. Długiej, przy której znajduje się pomnik, nadano imię ppor. E. Łopuskiego. Napis na tablicy brzmi:
Tu oddał życie w walce o przywrócenie prastarych ziem piastowskich w dniu 14 marca 1945 r. ppor. Edmund Łopuski”.

W 1974 roku imię ppor. Edmunda Łopuskiego nadano też Gminnej Bibliotece Publicznej w Ustroniu Morskim.

Anetta Bolechowska
  
Bibliografia:
List J. Szymańskiej do rodziny ppor. E. Łopuskiego, MOPK DA-170
J. Rydłowski, Żołnierze lat wojny i okupacji, Warszawa 1971, s.340-343
Życiorys Edmunda Łopuskiego, MOPK DA-175

Fot. archiwum Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu