W drugiej połowie 1963r. powstała na terenie woj. koszalińskiego nowa placówka kulturalna - muzeum regionalne w Kołobrzegu. Powstanie tej bardzo potrzebnej dla Kołobrzegu placówki poprzedziła wieloletnia akcja, prowadzona przez specjalny komitet organizacyjny, z niestrudzonym badaczem przeszłości Kołobrzegu - J. Frankowskim na czele. Do akcji tej czynnie włączyło się także muzeum w Koszalinie. Wysiłek ten w 1963r. został uwieńczony sukcesem - w dniu 9 maja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kołobrzegu wydało zarządzenie o utworzeniu muzeum regionalnego. Decyzja ta została następnie zatwierdzona przez Ministra Kultury i Sztuki.

 

 

Muzeum w Kołobrzegu mieści się w zabytkowej kamieniczce mieszczańskiej, przy ul. Emilii Gierczak 5. Kamieniczka ta została odbudowana dzięki wydatnej pomocy Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Koszalinie. Kubatura budynku muzealnego wynosi 1833 m3. Na cele ekspozycyjne przysposobiono dwie sale o powierzchni 187,5 m2, ponadto są dwa pokoiki o powierzchni 25 m2 , przeznaczone na pracownie oraz dwa pomieszczenia (piwnica i strych), które w przyszłości zostaną urządzone na magazyny zbiorów.

 Historia obiektu

Najbardziej szczegółowe dane o budynku, w którym znajduje się obecnie muzeum, możemy znaleźć w monografii napisanej przez inżyniera Günthera Schmidta (1933 r.). Na podstawie znanych nam źródeł - nie można z całą pewnością powiedzieć jakie było przeznaczenie budynku w przeszłości, czym trudnili się jego mieszkańcy. Prawdopodobnie, prócz charakteru mieszkalnego, spełniał też rolę pomieszczenia handlowego. Przeznaczenie budynku nie zmieniło się aż do 1933 r., kiedy to budynek został pieczołowicie odrestaurowany i przeznaczony na muzeum. Została tu urządzona ekspozycja obrazująca kulturę mieszczan w okresie od XVI do XIX w.

                Zajmowana przez muzeum kamieniczka jest jedynym obiektem mieszczańskiego budownictwa gotyckiego w Kołobrzegu. Okres jej budowy przypada prawdopodobnie na pierwszą poł. XV w. ulica, na której zbudowano kamieniczkę, niewątpliwie odgrywała znaczną rolę w XV w., wg Reimanna, około 1400 r. na tej ulicy mieszkają bogate rodziny kołobrzeskie. Tutaj ród Schliffenów ma 4 sklepy i 4 domy. Główny portal kamieniczki ma charakter wybitnie gotycki. Za datowanie czasu budowy kamieniczki na XV w. przemawiają też wymiary cegieł i sposób ich ułożenia. W połowie XVI w. kamieniczka została gruntownie przebudowana, zmieniono wygląd elewacji głównej i wnętrze, które zostało zbudowane w sposób jak najbardziej typowy dla kamieniczek XVI-wiecznych z terenu Pomorza Zachodniego.

 

Prace organizacyjne

 W początkowym okresie istnienia muzeum nadzór nad pracą sprawował kierownik Wydziału Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kołobrzegu. Z dniem 15 sierpnia funkcję kierownika objął mgr F. Rożnowski. Personel muzeum składa się z dwóch osób: kierownika i pomocy muzealnej. Ten krótki, zaledwie czteromiesięczny, okres nie pozwolił na rozwinięcie pełnej działalności. Ponadto pracę, w początkowym okresie, znacznie utrudniał brak w pomieszczeniach muzealnych najbardziej niezbędnych sprzętów i urządzeń. Należało w pierwszym rzędzie przewieźć wszystkie sprzęty zakupione dla muzeum w roku poprzednim, a znajdujące się w Bibliotece Powiatowej, Powiatowym Domu Kultury i Wydziale Kultury. Równocześnie z pracą organizacyjną z wyposażeniem pomieszczeń muzealnych w najbardziej niezbędny sprzęt, przystąpiono do organizowania wystaw czasowych, które mają być organizowane do chwili utworzenia stałej wystawy.

                Przyjęto propozycję, aby w muzeum kołobrzeskim zrealizować wystawę o charakterze historyczno-morskim. Scenariusz wystawy napisany został przez dyrektora Muzeum Morskiego w Gdańsku dr. Przemysława Smolarka. Wystawa przedstawiać będzie dzieje miasta i gospodarkę morską z regionu Pomorza Środkowego. Całość składać się będzie z trzech części.

                Pierwsza część - „Pod władzą książąt pomorskich", przedstawia rozwój Kołobrzegu, aż do czasów wojny trzydziestoletniej. Pokazane tu zostaną: rozwój miasta - na podstawie badań archeologicznych - warzelnictwa soli, rybołówstwo, handel, szkutnictwo itp.

                Druga część - „Trzy wieki pruskiej okupacji" - to pokazanie jak pod panowaniem pruskim gospodarka morska znacznie podupada, miasto zostaje przekształcone w twierdzę, pewien rozwój następuje dopiero w XIX w., kiedy zostało utworzone tu uzdrowisko.

                Trzecia część - „Kołobrzeg wraca do Polski" - będzie obrazem przemian jakie nastąpiły w mieście i w gospodarce morskiej na Pomorzu Środkowym od momentu powrotu do Polski.

                Pierwszą wystawę zorganizował Wydział Kultury wspólnie z Muzeum w Koszalinie i Biurem Wystaw Artystycznych. Była to wystawa poświęcona malarstwu St. Wojciechowskiego. Dalsze wystawy urządzone były już przez muzeum kołobrzeskie bądź to samodzielnie, bądź też wspólnie z BWA, Muzeum w Koszalinie, Powiatowym Domem Kultury.

                W okresie od 20 sierpnia do końca roku zorganizowane zostały następujące wystawy: „Życie Lenina", „Afryka w fotografice", „Malarstwo Jerzego Niesiołowskiego", „Grafika Teresy Jakubowskiej", „Z historii walk o Kołobrzeg" i „Malarstwo i grafika grupy plastyków Kołobrzeskich".

                Muzeum w Kołobrzegu zwiedziło, w okresie od sierpnia do grudnia, ponad 3.700 osób. Na tę niezbyt wysoką frekwencję miały wpływ dwa czynniki. Pierwszy - kończący się sezon wczasowy i mniejsza liczba wczasowiczów, przebywających w mieście; oraz drugi - mniejsza atrakcyjność wystaw czasowych, tematycznie raczej nie związanych (za wyjątkiem dwóch) z regionem. Najczęstszymi uwagami zwiedzających były zapytania kiedy w muzeum pokazane zostaną dzieje tego regionu.

                Rozpoczęto kompletowanie, drogą zakupów i darowizn, podręcznej biblioteki. Dotychczas uzyskano ponad 100 pozycji. Muzeum Pomorza Zachodniego ofiarowało dla biblioteki pełny komplet „Materiałów Zachodnio-Pomorskich" oraz szereg publikacji wydanych przez muzeum oddzielnie. Przystąpiono także do wykonania bibliografii, dotyczącej dziejów Kołobrzegu i regionu oraz uwzględniającej najważniejsze prace o dziejach Pomorza Zachodniego.

                Muzeum nawiązało szereg kontaktów z różnymi instytucjami na terenie miasta, np.: ze  szkołami, Powiatowym Domem Kultury, Biblioteką Powiatową, TWP; oraz z poza Kołobrzegu - z Koszalińskim Towarzystwem Przyjaciół Nauki, Muzeum Wojska Polskiego i in.

                Propaganda pracy muzeum, jego roli i zadań na przyszłość, odbywała się za pośrednictwem lokalnego wydania „Głosu Koszalińskiego”, gdzie wydrukowano kilkanaście notatek oraz w innych gazetach, jak np. w „Sztandarze Młodych”, „Kurierze Polskim” i „Ilustrowanym Kurierze Polskim”.

F. Rożnowski

Partnerzy










BIP

Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu na stronie internetowej oraz w publikacjach przetwarza dane osobowe – rozpowszechnia wizerunek osób uczestniczących w publicznych imprezach organizowanych przez Muzeum zgodnie z art. 81 ust. 1 Ustawy z dnia 04 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 666). Uczestnik imprezy może zażądać zaprzestania przetwarzania danych osobowych – rozpowszechniania wizerunku, poprzez zgłoszenie powyższego faktu w formie pisemnej do Muzeum.